پس أعيانى كه به ذمه تعلق نمىگيرد مشمول إبراء نيستند ، إبراء در نزد فقهاى حنفيه دو قسم است : 1 - ابراء اسقاط 2 - إبراء إستيفاء . إبراد : تأخير انداختن ، كه درباره نماز ظهر و كندن پوست حيوان ذبيحه به كار مىرود . أبعاض نماز : عبارت از سنتهايى است كه ترك آن در نماز از روى سهو يا عمد مستلزم سجده سهو است مثل تشهد اول . إبضاع : دادن مال به ديگرى كه با آن تجارت كند و همهء سود از آن صاحب مال باشد و عامل ( كارگر ) وكيل شخص متبرع است . ولى إبضاع در لغت به معناى تزويج است ، أبضعت المرأة إبضاعا ، يعنى : أنكحتها . يوسف / 65 إبطال : باطل‌كردن حكم تصرف در كارى بعد از آن‌كه انجام آن كار صحيح بود ، در ارتباط با واجبات ، مستحبات و عقود به كار مىرود . فقيهان آن را به معناى فسخ ، إفساد ، إزاله ، نقض و اسقاط به كار مىبرند . إبطال با بطلان متفاوت است ، در إبطال اراده بيرون از عمل مطرح است اما بطلان به خود عقد برمىگردد . بقره / 264 و 188 إبن السبيل : درمانده ، مسافرى است كه پولش تمام شده و هزينه برگشت به وطن را ندارد . توبه / 60 بقره / 177 و 215 إبن لبون : شتر نر دوساله كه پا در سال سوم گذاشته باشد . يعنى وقت آن رسيده كه مادرش دوباره بزايد و صاحب شير شود . إبن مخاض : شتر نر يك‌ساله كه پا در سال دوم گذاشته باشد ، يعنى وقت آن فرارسيده كه مادرش حامله شود . إناوه : مالياتى كه از صاحب ملك گرفته مىشود ، فقها واژه‌هاى ، الكلف السلطانية ، نوائب ، مكوس ، مغارم ، و ضرائب را به جاى آن به كار مىبرند . إتبّاع : عمل به سخنى كه حجت است كه شامل سخن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ،